Yargıya güven azdı, daha çok azalıyor. Yargıdan umudu kalmayan yaralanmışlar siyasetçilere, yüksek dereceli yöneticilere başvuruyor. Politik figürler yargının sorunlarını çözmeye muktedir mi? Yargıda, bağımsızlık ve tarafsızlık sorunundan öte etik sorunlar mı var? Yargıya güven neden azaldı acaba?

Bir yanda hayvanların uyutulması üzerine kanun yazanların yaşadığı diğer yanda yazılı kanunları bile uygulamayanların var olduğu bir ülkede yaşayan bütün canlılar dertlerini anlatabilselerdi ne iyi olurdu…

İzin verilen düşünce, izin verilmeyen düşünce olmaz. Basın özgürlüğünün sınırlandırıldığı bir siyasal düzen ve “açıklanmasına izin verilmeyen düşünce alanları” yaratılmamalıdır. Aksi takdirde “halkın bilgilenme ve gerçekleri öğrenme hakkı” sınırlandırılmış olur.

Devlet güvenliği, iç ve dış siyasal yararları adına böyle bir suç yaratmak tehlike suçu bile değildir. Adım adım düşüncelerin suçlanması ve “düşünce suçu” yaratılmasıdır.

Geçmişte, demokratik sürecin bir kez daha tiranlarca kesintiye uğratılmaması için yurttaşlardan oluşan ve yılda bir kez toplanan 'Çanak Çömlek Mahkemesi' kuruldu. Bu mahkemede; kimin iktidar olacağına değil kimin iktidar olamayacağına karar veriliyordu. Böyle bir mahkeme kursak; çoğalan tiranlar ve diktatör olma heveslilerinin adlarını çömlek kırıklarına yazsak, çanakların içine atsak…

Yaşama ve yazma nedeni vardı. Ömrünü, yazılarını, haberlerini, düşlerini, inançlarını yüklendi sırtına. Yaşadığımız coğrafyanın kader olmadığını yazdı, insanları yazdı!

Meydanlar, yaşamın tanıklarıdır. Demokrasinin vazgeçilmezleridir. Meydanlara ulaşım sınırlandırılmaz. Meydanların sakladıkları bir şey yoktur. Tarihe bakmalıdır. Demokrasi yasaklanamaz, meydanlar demokrasiye kapatılamaz.

Saldırgan savaşları sürdürenler, savaş ateşine odun taşıyan siyasal iktidarları ve suçun faillerini koruyor, kolluyor… İnsanların varolma hakkının inkârı sürüyor. İnsanların yaşama hakkının inkârı sürüyor…

Özgür düşüncenin ve eleştirel aklın beşiği olabilen üniversitelerde akademik özgürlük,  ancak ve ancak ifade özgürlüğü varsa; vardır.

Sanki devlet etkin ve etkili bir yargısal sistem kurma yükümlüğü yokmuş ve meşruiyeti varmış gibi davranıyor…

Yargıya ve hayata dair eleştirilerde bulunma hakkı avukatlara mahsustur.

Çoğunluğun yasayla yönettiği rejim, en iyi yönetimdir. Bu nedenle en iyi yönetimden rejim olarak söz edilir. Zira politik birliğin amacını gerçekleştirmeye en uygun modeldir ve politeiayı anayasal yönetim olarak tarif eden düşünürler çoktur.

Yapılmak istenen açıktır. Anayasa Mahkemesi’nin yeniden yargılama yapılması hakkında karar vermesini, hak ihlalinin ortadan kaldırılmasına ve ihlal sonuçlarının nasıl kaldırılacağına dair karar vermesini ortadan kaldırmak ve yok etmek istiyorlar.

Devletler; bağımsız araştırmacıların ve araştırmacı gazetecilerin yeterli ve doğruluğu açık olan verilere erişebilmelerini sağlayacak açık, net ve şeffaf yöntemlerle bilgiye ulaşma düzenlemelerini çoğaltmalı ve sınırlandırmaları en aza indirgemelidir.

Hatırlamalısınız; insanı ve onun yaşamını devlet korur, ölü canlardan sorumludur! Yargı facialarda suçluların kim olduğunu arar, bulur ve cezalandırır. Facia ne kazadır ne tesadüf…

Kamu makamları keyfi, gerekçesiz, tutarsız kararlarıyla teslim edilmeyen kitaplar sorunu yaratmaktadır ve bu sorun “süreklilik” kazanmıştır. Birbirine hiç benzemeyen, gerekçesi olmayan derece mahkemesi kararlarıyla kanuni meşruiyet ortadan kalkmakta, keyfilik sürekli sorunlar üretmektedir.

Yargı otoritesi ve yargı tarafsızlığı sorgulanabilir. Yargıçlar da tıpkı diğer kişiler gibi bu sorgulama ve eleştiriyi yapabilmelidir. İtidalli davranmaları kendilerinden beklenir.

Para kazananlar, yaşamı riske edenler, gözü dönmüş vahşilerin iş cinayetleri sarmışsa dört bir yanımızı; yas tutmaya bile zaman bırakmayanların derdi midir insan?

Hamiyet gerçek, Hamiyet ve arkadaşları müthiş… Çaputlara yazılan sözlerle oynanan oyunun önemli bir parçası olan çalgıcılar herkesin gözleri önünde sahnede çalıyorlar... Hamiyet, orkestrasına sözler yazıyor, onların gözbebeği ve onlarla dayanışma içinde… Ne güzel hayal!

Öz olarak “hukuki görüş” adı altında “gerekçe” olarak yazılan bu sonuçlar, yargıda ortaya çıkan “kibir hallerinin” sonuçsuz görünümünden ibaret bomboş değerlendirmelerdir.