DİTAV Kültür Sanat Evi nisanı bitirirken bu hafta peşpeşe iki programla yürüyor. Ebru Ojen’in Belgrad Kanon söyleşisi ve iki gün arayla Ahmed Arif’in yaş gününde onun üzerine yapılan belgesel gösterimi…

İki kitabı birlikte değerlendirme isteğimin “özel” nedenini başlıktan anlamış olmalısınız. Adeta varlık sebebimiz, bir nevi “ana rahmi”miz olan şehir; ezcümle Diyarbekir tabii ki.

Margosyan 2 Nisan 2022'de aramızdan ayrıldı. Ben imza günlerimdeki partnerimi kaybettim. Samimi olarak diyeyim benim için fuarlardaki imzalar buruk geçiyor. Ama şunu tekrar vurgulayayım ömrüm var oldukça onun en azından yılda bir kez şehrinde anılmasına vesile olacağım…

Bir söz vardır; “En anlamlı barış; kazan-kazan şeklinde olandır”. Yani çatışan iki tarafın da kazandığına inanarak yol yürüme sürecini sürdürme hâli.

Evet, Kürtler dünya aleme bir kelimenin içindeki yasaklı bir harfi öğretti! Hatta öğretmekle kalmayıp adeta ezberletti. Üstelik köle değil, özgür olmak gereğinin altını çizerek; NeVruz diyenlere, hayır NeWroz dedi. Daha ne desin.

Sakine Ana 90 yaşındaydı. Şeyh Said İsyanı sonrası mecburi iskan süreci uygulanırken Kütahya'da sürgünde doğmuştu. Hayatı boyunca acı, ıstırap yakasını bırakmamıştı.

Vatan Millet Samatya; tam bir İstanbul mağdur halklar senfonik resmi geçidi gibi. Alevi’si, Romanı, Kürdü ve diğerleri. Gah dayanışarak, gah çatışarak, nasıl bir arada yaşanır, ya da yaşamakta ısrar edilir, veya yaşanmazın panoramik bir dönemsel görüntüsü. 1970’lerle başlayan kuşakların çatışmalı hali pür meali.

Yaşar Kemal’in “Bu bir çağrıdır. Sözüm sizedir” kelamına bir cevap gibi okunmalı gündeme düşen Öcalan mektubu…

Vazgeçtik UNESCO’nun geçtiğimiz yıl içindeki; Kürtçenin dünya konuşulan dil sıralamasındaki dokuzuncu sırada olduğu belirlemesinden ve dahi 918 bin kelime hazinesine sahip olduğundan!

1990’lardan itibaren, yayla yasakları ve devlet baskısı nedeniyle hem politik hem de ekonomik zorluklar yaşayıp Japonya’ya sığınan küçük bir Kürt nüfus, kitabın hikayesine konu olan.

Abdullah Ataşçı’nın Meryem’in Çiçekleri’ni “insanın öz yurdundan kovulmasından daha büyük acı yokmuş meğer” üzerinden siz de okuyun diye ısrarla öneriyorum.

Bir yasa değişikliği ile yerel yönetimlere atama ile belediye başkanı atansa sanırım adına “demokrasi” denen bu seçme-seçilme mevzuunun nasıl bir demokratizme veçhe olduğu daha bir yerli yerine oturmuş olur.