Ramazan Demir

Ekrana Şırnak'tan görüntüler düşüyor. Önce, dedemin delik deşik edilmiş, yakılmış evi görünüyor. Devamında evin önünde bulunan ve çocukken sıklıkla tırmandığım paramparça olmuş dut ağacı…

AYM’yi sorumluluğa davet etmekte ısrar ettik ve sokağa çıkma yasağı mağduriyetleri için başka başvurular yaptık. Her seferinde AYM Valiliği aradı.

O günden bugüne devlet katında değişen bir şey yok. 1992’de daha bebek olan polisler bugün aynı devlet geleneğinin sürdürücüsü. O gün bebek olanlar bugün Kürtlere nefret ile saldırıyor.

Ama 18 Ağustos 1992 günü, birçok açıdan o günlerin zirvesiydi artık. İlk başlarda diğer günler gibi başlayıp en fazla bir gün süreceğini düşündüğümüz çatışmalar 4 gün 4 gece devam etmişti.

Yola çıktım. Saldırı sonrası evlerden dökülen molozlarla doluydu her yer. Elektrik ve telefon direkleri ve bunların telleri bütün sokakları sardığı için zar zor yürüyebiliyordum.