Işıl Kurnaz

Yaşamı devletle ezilir, yalnızlaşır, parasız kalır Ahmed Arif, gene de ödün vermeden ve hiç kimseye tamah etmeden, aynı eyvallahsızlıkla yaşar.

Hatice Meryem "Beyefendi"de kadınların "yeter ki erkekler korkmasın" diye sakladığı bütün kelimeleri, bir isyanın içinde dünyanın ayakucuna döküyor.

Cezaevi yangınlarının ortaya çıkardığı bilinç bulanıklığı, aslında hepimizin parça parça yandığını gösteriyor. Bu yangınlarda sorumluluğu yanan insanlara yüklemek akil düşünebilme yetisinin kalmadığını gösterir.

Tezer Özlü, hayatı Cesare Pavese üzerinden okuduğu gibi, doğumunu da öyle okudu. “Pavese’in doğduğu gün doğduğumu şaşarak öğreniyorum: 9 Eylül".

Her sözden bir sömürü çıkarabilen devletler için yemin, insanı devlete bağlayan manevi bir pranga oluverir. Türkiye'de ilkokul andından başlayan, daha sonra bütün marşların içine kerametle sindirilmiş olan milliyetçi ve eril dil, yeminle kutsanır.

Korkuyla, kanla, güçle, iktidarla ördükleri sistem eğer bu kadar derininden çatlarsa, su çatlağını bulacak; o çatlaktan sızan su serinlikle ve ferahla fışkıracak, bütün yaralarımızın üzerine merhem niyetine konacak.

Biz “ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi” şiarı ile başladık direnmeye, iktidarın sermayesinin ve piyasasının temiz, ferah, çiçek kokuları değil süründüğümüz, biz koskoca bir şiiri sürünerek çıktık Gezi Parkına.

İnsanlar kovulur şehirlerden, teker teker yıkılır bütün yaşanmışlıkları. En sonunda çizgiler koyulur toprağın üstüne sınır niyetine ama bilmezler ki hiçbir sınır engel olmaz bir kente dokunmak isteyen insanın bedenine.

"Bekâretin 'El Değmemiş' Tarihi"nin giriş cümlesi çok nettir aslında: "Neyle ölçerseniz ölçün bekâret aslında yoktur."

İşkencecilerin o işkence seanslarından sonra evlerine nasıl gittiklerini düşünürüm ben. Ev yolunu nasıl katettiklerini, kapıdan girdiklerinde -eğer varsa çocuklarının yüzüne nasıl baktıklarını ya da bakıp bakamadıklarını düşünürüm.

Silah taşıma fetişizmi ile silah taşınırken kişinin kendine duyduğu güven bir araya geldiğinde, hayatta var olma güvenliğimiz silah taşıyanın vicdanına kalıverir kısaca.

Kadın meselesi günlük sohbetlerin durup döndüğü yer olunca, kürtajın yasaklandığı Çavuşesku rejimini anlatan “4 Ay, 3 Hafta 2 Gün”, siyasal otoritenin kadın bedeni ile olan ilişkisindeki hiyerarşinin görünürlüğü karşısında dehşete düştüğümüz bir film oluveriyor bir anda...