Gökçe Bilgin

Bazı şeyler (kitap, film, şarkı, öğretmen, arkadaş, sevgili...) “kopuşa” neden olabilir. Kopma insana zarar verdiği gibi kendini ve yaşamı tanımak içinde bir fırsattır.

“Böyle yapılır!” söylemi yaratıcılığı öldüren bir barikat gibi. Belki gazetecilik de dahil bütün yazım mecraları kurallarını ve çizgilerini gevşetmeliler. Alışagelmişe olan bağlılığı yaşamın her yerinde ihlal etmek gerekiyor olabilir.

"Kavafis'ten Yüz Şiir"... Kıyamadım. Elime alınca okumaya başladım. İlk sayfadan mı? Tabi ki değil. Şiir kitaplarını mühim bazı rakamların denk geldiği sayfalardan başlayarak okurum.

Ebru Ojen’in "Et Yiyenler Birbirini Öldürsün" ve "Aşı" kitaplarını okudum.

Karşılıklı oturup; yazmış olduğu kitaplar, yakın tarihte almış olduğu edebiyat ödülünü ve yazmakla ilgilenenlere önerecekleri üstüne, konuştuk.

Hayatı bir bütün olarak kabul etmek; kişiliğimizi zenginleştirip, yaşamı anlamlı hale getirir. Daha başka bir şeyi de yapar...

Nihat usta, zamanın birçok ünlü isminin evine, yatak odasına kadar girmiş olmasını yaptığı işin, özel tarafı olarak ifade etti. Haksız sayılmazdı. Zeki Müren'in yatağını, Ayhan Işık'ın elbise dolabını yapmaya gitmiş.

Aşkın ödev haline gelmiş olmasına, birçok düşünürün bu konudaki fikirlerine, cinselliğe uzanan kısacası bir genç kızın yazgısını tamamlayıp kadın olabilmek için ne büyük engeller aşması gerektiğini tek tek yazmış.

Kendini Arturo Bandini sanan Bukowski’den bahsediyorum. Bunun abartı olduğunu düşünmeyin. Yazmaya çalışan genç bir yazar adayının kitap raflarına bakarken, bir gün benim kitabım da burada olacak, yer açın dediğini duyar gibi oldum.

Seywan Saedian'la söyleşimiz biri açık diğeri normal çayların eşliğinde dört saat sürdü. Dört konu başlığı vardı; sadelik, aykırı, samimiyet ve gelecek.

Büyük bir şehre tek başına gidenler, elbet bir gün bir hikâyede karşılaşılacaklardı.

Söze Sezai Karakoç hayranlığını dile getirerek başlayınca Avni Usta, artık böyle hitap ediyorum, “Sen de yazar mısın?” Bunları da sordum. Daha birçok şeyi de konuştuk. Aşk mesela.